رشد سريع جمعيت شهرها به دليل نرخ بالاي مواليد و مهاجرت به شهرها ، به همان نسبت مصرف منابع در آنها و انتشار آلودگي از آنها را افزايش داده و امروزه نه تنها تعادل اقتصادي و اجتماعي درون شهرها را برهم زده است بلكه موجب عدم تعادل اكولوژيك منطقه اي كه در آن قرار گرفته اند نيز شده و عرصه هاي طبيعي را روز به روز بيشتر بر زيستمندان آن تنگ كرده است . اين امر درست خلاف اصول توسعه پايدار براي شهرها و محيط زيست مي باشد. لذا براي دستيابي به توسعه متوازن و پايدار شهرها و محيط زيست در دراز مدت ، نياز به بازنگري روابط موجود بين اجزاء سيستم هاي درون شهر ، شهر با محيط زيست خود ، شهر با ساير شهرها و مناطق جهان مي باشد.¹

براي تعيين درجه سلامتي و پايداري اين روابط ، متخصصان امر شاخص ها و معيارهاي مختلفي را ذكر مي كنند در اين كميته سعي شده است با ذكر تعدادي از اين نظريات و جمع بندي از آنها مجموعه تا حد امكان ارزيابي وضعيت زيست محيطي شهرهاي كشور را بعمل آورد. (نگرش بوم شناسانه ⁽¹⁾).